Μεταξύ βραχώδους λόφων, ξηρών λιβαδιών και σκόνηδων πεδιάδων, αυτή η ζωντανή οάση μπορεί να είναι μια ευχάριστη όραση όταν ταξιδεύετε μέσα από την αχρωματική παλέτα των καφέ, γκρίζων και καφέ που ζωγραφίζουν τη χώρα της σαβάνας. Είναι ένα μικρό κομμάτι τροπικού παραδείσου κρυμμένο στο βορειοδυτικό Κουίνσλαντ, πλούσιο σε πανίδα, τοπίο και φυσική ιστορία.
Το Μπουτζαμούλα (Boodjamulla), γνωστό παλαιότερα ως Εθνικό Πάρκο Λον Χιλ (Lawn Hill National Park), είναι ένα από αυτά τα μέρη που ίσως δεν είναι στο ταξίδι κάθε Αυστραλιανού, αλλά πραγματικά θα έπρεπε να είναι. Δεν είμαι σίγουρος αν το είχα ακούσει ποτέ πριν από την προγραμματισμό του γύρου μας στην Αυστραλία, και όμως τώρα, κοντά στο τέλος του, το Μπουτζαμούλα (Boodjamulla) πρέπει να είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μέρη που έχουμε επισκεφθεί.
Δεν είναι το πιο εύκολο μέρος για να φτάσεις, κάτι που μπορεί να ειπωθεί για πολλά μεγάλα μέρη γύρω από την Αυστραλία, αλλά τυχερά, δεν είναι και το πιο δύσκολο. Δεν είναι κρυμμένο στο τέλος ενός μακρού και κουραστικού 4WD ταξιδιού ή στο κέντρο μιας ακατοίκητης ερήμου, ωστόσο είναι αρκετά μακριά από σχεδόν παντού, και δεν βρίσκεται ακριβώς σε ένα δρόμο που παίρνουν οι περισσότεροι ταξιδιώτες. Βρίσκεται ακριβώς στο βόρειο όριο Κουίνσλαντ/Βόρεια Τερριτόριο, η οδήγηση είναι λίγο πάνω από 1000 χιλιόμετρα από την Κέινς, ή περίπου 400 χιλιόμετρα από το Όρος Ίσα (Mount Isa). Έτσι, είναι πιθανό να πούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πιθανό να βρεθούν στην περιοχή χωρίς μια εξακριβωμένη επιθυμία να είναι εκεί.
Για εκείνους που κάνουν το ταξίδι, θα βρουν μια οάση βαθύχρωμων πισίνων και πλούσιου τροπικού φυτοπλασματος μέσα σε ένα ακατέργαστο τοπίο από κόκκινους γκρεμούς από άμμο και πλάκες από ασβεστόλιθο καλυμμένες με σπινίφεξ. Ενώ θα μπορούσατε εύκολα να μπαίνετε με άφθονη ενέργεια και την επιθυμία να κάνετε κάποια εξερεύνηση, είναι επίσης ένας εξαιρετικός τόπος για να χαλαρώσετε, να ξεχάσετε τον υπόλοιπο κόσμο και να κάνετε πολλά τίποτα για μερικές μέρες.
Μπορείτε να φτάσετε από το Γκρέγκορι προς τα βορειοδυτικά, ή κατά μήκος του δρόμου Μπάρκλι (Barkly Highway) από το νότο. Εμείς ήρθαμε από το νότο, μέσω ενός ασυνήθιστα πλούσιου εξωτερικού Κουίνσλαντ καλυμμένου από θάλασσα πράσινου χλωρού χάρη στα υπολείμματα των πλημμυρών από νωρίτερα αυτή τη χρονιά. Πέρασαμε την πρώτη μας νύχτα στο Μπουσ Κάμπ Μιγιούμπα (Miyumba Bush Camp), το οποίο είναι μια πιο ήσυχη και βασική επιλογή από την κύρια περιοχή καμπινγκ στο Φαράγγι Λον Χιλ (Lawn Hill Gorge), αν και είναι λίγο μακριά από το τελευταίο για να αξίζει τον κόπο αν δεν πηγαίνετε από το νότο. Αν το κάνετε, είναι ένα όμορφο δασικό περιβάλλον περιτριγυρισμένο από ανθισμένα γκουμς γεμάτα με μελιφάγους και λωρίκους, με ένα βάλτο γεμάτο με νύμφες κοντά.
Είναι επίσης μια καλή βάση για το σύντομο ταξίδι προς την κοντινή περιοχή Μπαϊντζαμούλα (Boodjamulla) Fossil World Heritage Area, όπου πήγαμε την επόμενη πρωί. Είναι μία από τις 20 περιοχές Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Αυστραλίας, και μία από τις πλουσιότερες περιοχές απολιθωμάτων θηλαστικών στον κόσμο, με δείγματα που χρονολογούνται από 25 εκατομμύρια χρόνια πριν. Υπάρχει ένα σύντομο περίπατο όπου μπορείτε να δείτε τα απολιθωμένα απομεινάρια αρχαίων χελωνών και γιγάντιων πτηνών που δεν μπορούσαν να πετάξουν, και να διαβάσετε για τις 300 περίπου είδους των οποίων τα απομεινάρια έχουν βρεθεί εδώ, από γιγάντιους φίδεις και κροκόδειλους, έως συγγενείς του κοάλα και του ορνιθόρυγχου.
Είναι περίπου 40 χιλιόμετρα μέσα στο Λον Χιλ Γκορτζ (Lawn Hill Gorge) από το Μπαϊντζαμούλα (Boodjamulla). Θα έλεγα ότι οι δρόμοι δεν είναι τόσο κακοί, εύκολα διαχειρίσιμοι με ένα 2WD, αλλά κατάφεραμε να πάρουμε το μόνο πεπλατυσμένο ελαστικό που έχουμε πάρει σε δέκα μήνες ταξιδεύοντας, οπότε ίσως όχι. Στήσαμε το στρατόπεδο στο Λον Χιλ Καμπγκράουντ (Lawn Hill Campground), βάζαμε το αμφίβολο αναπληρωματικό, και μετά πήγαμε αμέσως στο κοντινό ποτάμι για κολύμπι. Πλούσια φυλλώδη βλάστηση των ποταμών γεμίζει τις όχθες εδώ, με φοίνικες, συκιά, εύκαλπτος και παντάνος δέντρα που κρέμονται πάνω από το πράσινο νερό, ενώ σκάλες και μικρές πλατφόρμες έχουν εγκατασταθεί στην άκρη του νερού. Κάθισαμε σε μία για λίγο, παρατηρώντας τους γατόψαρα, τους τοξόψαρα και τις περιστασιακές χελώνες κάτω.
Ψύχραμα, ξεκινήσαμε να εξερευνήσουμε προς τα πάνω. Υπάρχουν πολλά μονοπάτια πεζοπορίας, και ενώ κανένα δεν είναι ιδιαίτερα προκλητικό, υπάρχουν μερικά που θα αποφύγαμε σε ζεστό καιρό. Επειδή είχαμε δροσερές και αεριζόμενες συνθήκες, ξεκινήσαμε για το πλήρες κύκλο προς την άνω γκορτζ, μέσα από ξηρή και τραχιά χώρα σπινιφέξ που κυριαρχείται από κόκκινους αμμολιθικούς λόφους, χόρτο Μίτσελ, ακάκια και ευκαλύπτους. Από την κορυφή του λόφου στο τέλος, τα άνω τμήματα της γκορτζ κάτω είναι διακοσμημένα με ένα μωσαϊκό νυμφαίων, καθώς το ποτάμι στενεύει σε ένα διάδρομο από εύκαλπτους.
(Indarri Falls)
Η επόμενη στάση στο περίπατο είναι οι Ιντάρι Φάλς, μία από τις πιο εικονικές ατράκτους του Βουτζαμούλα. Χαμηλά καταρράκτες πέφτουν πάνω από βρύα που καλύπτουν το τούφα, ένα πορώδες και εύθραυστο πέτρωμα που σχηματίζεται από το καλσίτη στο νερό που είναι πλούσιο σε ασβέστιο, σε ένα προστατευμένο κλειστό χώρο από φτερνούδες και παντάνους. Για μένα, είναι σίγουρα ένας υποψήφιος για μία από τις καλύτερες λιμνούλες κολύμβησης στη χώρα, και περάσαμε μια καλή ώρα να πλανιόμαστε στο καθαρό νερό, με τεράστιους βράχους που ανεβαίνουν κάτω από μας σαν φαντάσματα ναυαγίων.
Ξεκινήσαμε την δεύτερη ημέρα μας με πιο αργό ρυθμό, ενοικιάζοντας ένα κανό και περιπλανιόμαστε προς τα πάνω του ποταμού για το πρωί. Μπορούν να ενοικιαστούν από δίπλα στο χώρο του καμπίνγκ, για $54 για δύο ώρες, που είναι αρκετό χρόνο για να κάνουμε κρουαζιέρα κάτω από τους τεράστιους κόκκινους βράχους με αρκετά χαλαρό ρυθμό. Είναι όμορφο το πρωί, πριν το φως μπορέσει να ξεπεράσει τους υψηλούς βράχους, και ο πυκνός δάσος του ποταμού είναι ζωντανός με τις μελωδικές κραυγές των λαμπερών πορφυροστεφάνων αηδονιδιών, των κόκκινων χρυσοθραυστών και των καφετί-πλευρών αηδονιδιών. Οι λούσιες οασιτικές συνθήκες του φαράγγου καλωσορίζουν μια πλούσια πανίδα που μπορεί να βρεθεί σε όλο το πάρκο, από τα κουκουβάγια-ποσσούμ, τις ελαιόφιδες, τα κροκόδειλα και τα δράκους με δακτυλίους και του Γκίλμπερτ.
Αποθήκευσα μερικούς τελικούς περιπάτους για την τελευταία ημέρα, τους λίγο πιο δύσκολους Κόνσταντς Ρέιντζ και Άιλαντ Στάκ, που είναι και οι δύο καλύτεροι για το πρωί ή το απόγευμα. Από το Άιλαντ Στάκ, ένα πέτρινο τριγωνικό χείλος που ανεβαίνει μεταξύ ενός βρόχου του ποταμού, υπάρχουν υπέροχες θέασεις πάνω από τη χώρα προς το βορρά. Το ήρεμο Wild Dog Dreaming κάτω είναι ένας σημαντικός Αβορίγινες τόπος που σας ζητά να μην τον φωτογραφίζετε για λόγους πολιτισμού. Η κατοικία τους σε αυτήν την περιοχή χρονολογείται από σχεδόν 30.000 χρόνια πριν, καθιστώντας την μία από τις πιο συνεχώς κατοικημένες περιοχές στην Αυστραλία, και παραμένει σημαντική περιοχή για τον λαό τους σήμερα.
(Boodjamulla National Park)
Για την τελευταία απόγευμα μας, το Duwadarri Lookout (Duwadarri Lookout) ήταν ένα εξαιρετικό σημείο για να απολαύσουμε την άγρια και αρχαία τοπιογραφία που λάμπει με χρυσό φως. Οι οροσειρές, τα βράχια και τα φαράγγια είναι το αποτέλεσμα από λιθόλιθους και άμμο από την περίοδο του Καμβρίου που ανήλθαν από αρχαία θαλάσσια κρεβάτια, ερωδώθηκαν και διαμορφώθηκαν από χιλιάδες χρόνια νερού. Οι σερπεντινές καμπύλες του σμαραγδένιου ποταμού κάτω από αυτά συνεχίζουν να διαμορφώνουν τη γη μέχρι σήμερα, την εγκάρσια του Οφιού, ή Μπουντζαμούλα, για το οποίο το πάρκο πήρε το όνομά του.
Αν σκοπεύετε να πάτε εκεί, θυμηθείτε ότι το χώρο κατασκήνωσης πρέπει να κλείσετε online, και μπορεί να γεμίσει κατά τη διάρκεια των πολυσύχναστων περιόδων. Το Adels Grove (Adels Grove), περίπου 10 χιλιόμετρα από το φαράγγι, προσφέρει επίσης κατασκήνωση δίπλα στο Lawn Hill Creek (Lawn Hill Creek), καθώς και καμπίνες και προεγκατεστημένες σκηνές.
