Οι τραχύς, σαν κυψέλες μελισσών κουπόλες της Βανγκλ-Βανγκλ Ρέιντζ (Bungle-Bungle Range) είναι μια εικόνα που θα βρείτε κολλημένη σε διαφημίσεις τουρισμού σε όλη την βόρεια Δυτική Αυστραλία. Είναι ένα από τα πιο εικονικά προορισμούς του Κίμπερλι, και παρά το γεγονός ότι βρίσκονται αρκετά μακριά από τους κύριους δρόμους για να διατηρήσουν ένα αίσθημα απομόνωσης, ίσως να είναι ένα από τα πιο εύκολα προσβάσιμα θησαυρούς της περιοχής.
Τόσο κοντά και όμως τόσο μακριά; ενώ σήμερα είναι μόλις 80 χιλιόμετρα από έναν κύριο αυτοκινητόδρομο, το Περνουλούλου (Purnululu) παρέμεινε κρυμμένο και απρόσιτο μέχρι το τέλος του εικοστού αιώνα. Ήταν ένα από τα τελευταία μέρη στην Αυστραλία που "ανακαλύφθηκε" στην σύγχρονη εποχή, παρά το γεγονός ότι έχει sido ένα σημαντικό μέρος για τις φυλές των Αβορίγινων για χιλιάδες χρόνια.
Βαθιά κομμένες κοιλάδες, τραχιά φαράγγια και εντυπωσιακές σχηματισμοί από άμμο και ψαμμίτη με σφαιρικές μορφές και κυψέλες μελισσών αναδύονται από εκτεταμένες σαβάνας με χόρτα. Η περιοχή αποτελείται κυρίως από ψαμμίτη από την εποχή του Δεβονιανού, τοποθετώντας την περίπου στην ηλικία των 20 εκατομμυρίων ετών. Εξαερισμένο και ερωμένο κατά τη διάρκεια των χιλιάδων ετών στις εντυπωσιακές μορφές που έχουν σήμερα, το τοπίο υπάρχει μόνο λόγω μιας μοναδικής σειράς γεωλογικών, βιολογικών και κλιματικών συνθηκών, σχηματίζοντας ένα μέρος που δεν υπάρχει σε καμία άλλη περιοχή του κόσμου.
Μετά από μια επίσκεψη για μερικές μέρες τον Μάιο, πώς θα το περιέγραφα;
Καλά, ήταν ξηρό, απομονωμένο, δυσάρεστο ζεστό και οι μύγες ήταν πραγματικά τρομερές, αλλά εντάξει, αν σας ενοχλούν αυτά τα πράγματα, πραγματικά δεν έχετε καμία υπόθεση να εξερευνήσετε την ερημική Αυστραλία. Να είμαι ειλικρινής, ίσως δεν επέλεξα την καλύτερη εποχή για επίσκεψη, καθώς το περπάτημα είναι ο μόνος τρόπος για να εξερευνήσετε σωστά αυτό το μέρος. Λέγοντάς το έτσι, οι βαθιές χάσματα και τα ξηρά φαράγγια είναι ιδανικά για την αποφυγή της ζέστης. Δεν υπάρχει τόπος για κολύμπι, εκτός από λίγο μετά από βαρείς υγρούς καιρούς όταν ίσως βρείτε μερικές όμορφες πισίνες για να κολυμπήσετε.
Η φωτογραφία, ωστόσο, είναι μία από τις κορυφαίες εμπειρίες. Τα έντονα χρώματα και οι μοναδικές γεωμορφολογικές σχηματισμοί κάνουν το Πουρνουλούλου ένα από τα καλύτερα μέρη στη χώρα για φωτογραφία. Το πάρκο μπορεί να φτάσει από το Μπρούμ (Broome) ή το Κουνουνούρα (Kununurra), και είναι ένα ταξίδι 80 χλμ. κατά μήκος ενός δρόμου που μπορεί να διαφέρει πολύ. Έχω ακούσει κάποιοι να πούνε ότι είναι τρομερός και πήρε σχεδόν τρεις ώρες, ενώ εμείς τον βρήκαμε λίγο μετά την ανακαίνιση, οπότε τον βρήκαμε αρκετά καλό.
Παραπάνω, είναι ένα όμορφο ταξίδι με θέα, οπότε δεν υπάρχει λόγο να μην πάρετε τον χρόνο σας. Ρολόι λόφοι και τραχιά οροπέδια βαμμένα με μια σειρά από οχρές αποχρώσεις, με σπινιφέξ και γκναρλντ γκούμ – είναι μια χαρακτηριστική και εικονική Αυστραλιανή τοπιογραφία, και όλα πριν ακόμη φτάσετε εκεί.
Μετά την είσοδο στο κέντρο πληροφοριών, μπορείτε να πάτε αριστερά ή δεξιά για να εξερευνήσετε τα δύο διαφορετικά τμήματα του πάρκου. Εμείς επιλέξαμε πρώτα αριστερά, πηγαίνοντας προς το Εχίντνα χάσμα (Echidna chasm). Υπάρχει ένα σημείο θέασης αριστερά σας μετά από λίγα χιλιόμετρα, το οποίο θα σας συνιστούσα να επιστρέψετε αργά το απόγευμα, γιατί υπάρχει μια υπέροχη θέα του ορεινού όγκου. Η εντυπωσιακή αμμολιθική μάζα και το ασβεστολιθικό όρος παίρνει μερικά εντυπωσιακά χρώματα γύρω από τον ηλιοβασίλεμα.
Τα δύο στρατόπεδα στο πάρκο είναι βασικά, προσφέροντας απορρίμματα. Η γύρω περιοχή, ωστόσο, είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί λάθος. Αν θέλετε να στρατοπεδεύσετε σε ένα πιο χαλαρωτικό σημείο, το Τασμάν Χολιντέι Παρκς Κάλμπαρι (Tasman Holiday Parks Kalbarri) είναι μια εξαιρετική κοντινή επιλογή.
Το πρόβλημα με τις βαθιά κομμένες κοιλάδες και χάσματα σε τέτοια ζέστη, ως φωτογράφος, είναι ότι θα αντιμετωπίσεις πάντα ένα είδος δίλημματος. Το πολύ νωρίς το πρωί και το πολύ αργά το απόγευμα είναι η καλύτερη ώρα για περπάτημα, όταν είναι ακόμα αρκετά δροσερό και οι μύγες δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι είναι μέρα. Από την άλλη πλευρά, οι φαράγγες θα είναι ένα λαβύρινθο σκιών και κακής φωτισμού μέχρι το μεσημέρι.
Το Εχίδνα Χάσμα (Echidna Chasm) είναι καλύτερο να το περπατήσεις από τις 10:30 έως τις 11 το πρωί. Αυτή είναι η ώρα που το φως χτυπάει το μακρύ, βαθύ και στενό χάσμα ακριβώς σωστά, δημιουργώντας μια βαθιά αμβρόζινη λάμψη σε όλο το στρεφόμενο χώρο.
Υπάρχουν δύο άλλα περπάτηματα σε φαράγγια εδώ, Μίνι Πάλμς (Mini Palms) και Κοιλάδα Χωριού (Homestead Valley), τα οποία τα κάνουμε πριν το Εχίδνα. Το Μίνι Πάλμς έχει κάποια αναρρίχηση σε βράχους και εκτεθειμένο περπάτημα σε ποτάμι, και ενώ οι ομώνυμες πάλμες δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ζευγάρι νεαρά δέντρα πάλμες, το φαράγγι είναι αρκετά εντυπωσιακό. Η Κοιλάδα Χωριού είναι παρόμοια, με υψηλά βράχια από στρογγυλεμένο, συσσωματωμένο βράχο, όπου οι πάλμες Livingstonia κρέμονται επικίνδυνα σε μικρές σχισμές στο βράχο.
Την επόμενη απόγευμα, πήγαμε στο άλλο άκρο του πάρκου, όπου θα βρεις τις κυψελωτές κορυφές για τις οποίες είναι γνωστό το Πουρνουλούλου. Ζωνοειδείς λωρίδες πορτοκαλί και μαύρου χρωματίζουν τις κορυφές, μια κρούστα από αλγές και πυρίτιο, πιο συγκεκριμένα γνωστή ως Κυανοβακτήρια. Αυτά είναι μονοκύτταρα φωτοσυνθετικά οργανισμοί, και είναι η παρουσία και η σταθερότητά τους που προστατεύουν τις αρχαίες μορφές.
Στο δρόμο προς τα έξω, υπάρχουν πολλά μέρη για να σταματήσετε και να θαυμάσετε την εντυπωσιακή γεωλογική αρχιτεκτονική, και όταν φτάσετε εκεί θα βρείτε μια καλή επιλογή μονοπατιών πεζοπορίας. Κρυμμένη μέσα στο πεδίο θόλων είναι η Καθεδρικός Κόλπος (Cathedral Gorge), ένα φυσικό αμφιθέατρο και ένα μεγάλο στρογγυλό χάσμα με μια λίμνη σκοτεινού νερού στο κέντρο του. Ξανά, είναι ένα από αυτά τα μέρη που φαίνεται ότι δημιουργήθηκε για την σκοπιά της φωτογραφίας.
Τέλος, υπάρχει η 20χλμ. πεζοπορία στο κέντρο των ορέων που εξερευνά μερικά από τα απομακρυσμένα χαράδρια πιο μακριά. Πήγα με την προσδοκία να κάνω αρκετά χιλιόμετρα, αλλά η ζέστη ήταν ανυπόφορη από τις 9 π.μ. και οι μύγες έγιναν βίβλικες, οπότε παραιτήθηκα και εγκαταστάθηκα στα κοντινά θόλα, αφήνοντας το ως ένα ακόμη μέρος που ζητά περαιτέρω εξερεύνηση κάποια μέρα στο μέλλον.
Ένας άλλος τρόπος για να ζήσετε αυτήν την παράξενη και όμορφη τοπιογραφία είναι από τον αέρα. Υπάρχουν μερικές εταιρείες που προσφέρουν πτήσεις για θέαματα, μερικές από μέσα στο πάρκο και μερικές από πιο μακριά, προσφέροντας μια ανεπανάληπτη θέα της χώρας.
Για να ζήσετε πλήρως ένα μέρος όπως αυτό, όμως, πραγματικά χρειάζεται να το κάνετε με τα πόδια. Είναι μια άγρια και άθικτη γωνία της χώρας, αλλά ακόμα αρκετά προσβάσιμη – ο τύπος τόπου που φαίνεται ότι υπάρχουν όλο και λιγότεροι. Δώστε του άλλα δέκα χρόνια και οι δρόμοι θα είναι ίσως ασφαλτοστρωμένοι και κάποιος θα χτίσει πιθανώς ένα μεγάλο ξενοδοχείο ακριβώς κάτω από το δρόμο, αν και αν αυτό είναι μειονέκτημα ή πλεονέκτημα είναι θέμα γνώμης.
