De Nullarbor oversteken - hoe is het echt?

Het Nullarbor Plain, met de langste rechte weg in Australië, is iets waar je over leert in de basisschoolgeografie en is beroemd in de Australische folklore. Als schoolkind stelde ik me het voor als een kruising tussen de Great Sandy Desert en de Saharawoestijn, met reuzenzandheuvels en geen beschaving voor duizenden kilometers. Nu we zelf de Nullarbor hebben overgestoken, weten we dat mijn kinderlijke voorstellingen erg verschillend waren van de werkelijkheid.

Vanuit de kant van West-Australië begint het oversteken van de Nullarbor in Norseman, dat ongeveer 200 kilometer ten noorden van Esperance ligt, en eindigt in Ceduna in Zuid-Australië. De totale afstand tussen de twee is ongeveer 1200 kilometer, met een asfaltweg de hele weg en een reeks wegstations voor brandstof. De meeste van de acht wegstations bieden accommodatie, truck-stop eten en enkele basisvoorzieningen, met sommige ook volledige restaurants en bars. Niet helemaal super afgelegen woestijnreizen, maar toch ver genoeg om wat planning te vergen voordat je begint.

Dus hoe is de Nullarbor echt? Het landschap is variabeler dan ik had verwacht, hoewel met uitzondering van de kliffen van de Bight, het niet het meest pittoreske landschap is.

De eerste dag van de reis zag ons rijden van Norseman naar een gratis kampement net na Balladonia door het “Aride Woestijnbos”, dat een van de oudste en dichtste bossen ter wereld is. Het ziet er veel uit als dicht struikgewas met kleine bomen en veel ondergroei. We stopten even bij het wegstation van Balladonia voor brandstof en warme friet en genoten van het stuk Skylab ruimtedebris op het dak. De “90 Mile Straight” begint rond Balladonia en ondanks mijn plannen om een gezinsfoto te nemen voor het bord, was het plotseling bij ons en slaagden we erin om het bord te missen zonder te stoppen. Gelukkig is er ergens aan beide uiteinden van de rechte weg.

De tweede dag zagen ons de 90 Mile Straight afmaken, met een snelle fotostop bij het bord en dan de eerste bocht na een lange tijd. Er is een blashol bij Caiguna, maar omdat we tegen 50 km/hr tegenwind vochten en al erg langzaam voortbeweegden, stopten we niet. We reden ook recht door Cocklebiddy heen, waarbij we de Chapel Rock-formatie, het Eyre Bird Observatory en de Baxter Cliffs oversloegen, omdat de wind gewoon te verschrikkelijk was.

Het landschap veranderde van dichte struikgewas naar meer open heiden, hoewel we nog steeds door secties met grotere bomen reden. Naarmate de langzame rit voortduurde, leek het platteland erg vlak en een beetje saai en onze kinderen noemden het de “Nullaboring Plain”.

Ik dacht dat we over een vlak vlakte op zeeniveau reden, maar toen we de Madura Pass bereikten, realiseerde ik me dat ik verkeerd zat. Deze pas, die een paar kilometer oostelijk van de Madura roadhouse ligt, bevindt zich bovenaan een steile rand met adembenemende uitzichten over de Roe Plain richting de Southern Ocean.

De Roe Plain is groot, vlak, met laag groeiend planten en ziet eruit zoals ik me een Afrikaanse savanne voorstel. Er is een rustplaats aan de top van de pas die perfect is voor foto's. We kampeerden die nacht op een gratis kampeerplaats op de Roe Plain en waren verrast om veel schelpjes rond de kampeerplaatsen te vinden. Het lijkt erop dat deze vlakte ooit deel uitmaakte van de oceaanbodem.

De gratis kampeerplaats was een van die door de overheid van Western Australia geleverd, met helemaal ruimte, veel picknicktafels en het beste van alles toiletten (langdurig). We waren onder de indruk van het aantal rustplaatsen dat langs de weg was voorzien. Niet allemaal hadden toiletten, maar als je zelfvoorzienend bent, is er zeker geen gebrek aan plaatsen om te kamperen of te stoppen voor een kopje thee.

De derde dag besloot de wind eindelijk om vriendelijk tegen ons te zijn en draaide 180 graden, nu duwden we ermee mee. De Roe vlakte eindigt als je door Mundrabilla gaat en de Eucla pas opwaarts neemt terug naar het plateau. We stopten voor brandstof in Eucla, wat de laatste stad is aan de WA-kant van de WA/SA-grens.

De wegwinkel heeft een mooi hotel/motel, kampeerterrein, museum en speeltuin. Onze kinderen vonden de “ouderwets” speeltuin met metalen glijbaan en schommel, maar ook de Leeuwin Walvis, die een grote betonnen walvis is gefinancierd door de toeristenraad van Albany. De ruïnes van de Eucla Telegraph station zijn ook op korte afstand van de wegwinkel.

De volgende stop was het grensdorp. Er is een strikte quarantainecontrole aan de grens als je naar WA gaat. De quarantaineambtenaren zullen je auto, je koelkasten en je keukenkastjes controleren op verse fruit en groenten en andere artikelen zoals honing. Bekijk de relevante overheidssite voor informatie over quarantainebeperkingen. Als je naar SA gaat, word je niet aan de grens gecontroleerd, het eerste SA-quarantainepunt is in Ceduna.

We stopten bij de wegwinkel van het grensdorp en grepen de kans voor een foto van het reusachtige kangoeroe dat een potje vegemite vasthoudt. Dat zie je niet elke dag!

Rijdend verder in Zuid-Australië krijg je je eerste kans om een kijkje te nemen op de kliffen van de Great Australian Bight. Er zijn verschillende aangewezen foto-plekken – met parkeergelegenheid – voor uitzichten op de kliffen. De kliffen zijn absoluut spectaculair en alles wat ik had gehoopt dat ze zouden zijn. Bij onze eerste fotostop waren er geen hekken en we konden niet te dicht bij de rand komen omdat de winden nog steeds zo sterk waren dat ik dacht dat ik zou worden weggeblazen. Het uitzicht was geweldig!

Onze tweede stop bij de kliffen had een omheind pad naar een punt voor nog meer fantastische foto's. Gezien de kracht van de wind en de ondergraven kliffen waren we meer dan tevreden met de hekken die er waren geplaatst.

Ons plan was om op de kliffen te kamperen voor de nacht. Het was een bucket list item en iets waar we naar uitkeken. We hebben allemaal foto's gezien van mensen die dat doen en het ziet er geweldig uit, echter met de wind zo sterk, en het weer koud en ellendig, besloten we dat dat geen goed idee zou zijn. We zetten onze reis voort in de hoop een beschutte kampeerplaats te vinden voor de nacht, wat makkelijker gezegd dan gedaan.

Laat in de dag kwamen we de afslag tegen voor het Head of Bight walvis kijkcentrum. Het centrum wordt beheerd door de Aboriginal Lands Trust en is gelegen op de kliffen van Bunda, met prachtige uitzichten op de Bight en, belangrijker nog, helemaal vol met walvis kijken. Het gebied is een broedplaats voor Zuidelijke Globaal Walvissen (mei – oktober) en het centrum garandeert zelfs dat je een walvis zult zien als je bezoekt in het piekseizoen tussen juni en augustus.

Terwijl we onze zoektocht naar een beschutte kampeerplaats voortzetten, reden we door de Treeless Plain, een gebied zonder bomen beginnend bij de Nullarbor tankstation, de afslag voor Head of Bight omvattend en ongeveer 20 km verdergaand. We vonden uiteindelijk een andere rustplaats bij de 222 km paal bij Yalata, mooi beschut met veel bomen maar genoeg ruimte.

Onze laatste dag over de Nullarbor zagen ons brandstof tanken in Nundroo, dat zichzelf de wombat hoofdstad van Australië noemt, de afslag voor Fowlers Bay en Mexican Hat Head passeren, en stoppen in Penong voor de lunch in het stadspark. Penong is de thuisbasis van de grootste windmolen van Australië en heeft een geweldig openlucht windmolenmuseum.

De afslag naar het beroemde surfstrand van Cactus Beach bevindt zich ook in Penong. Een enthousiaste surfer in zijn jongere jaren, besloot Cameron dat het de moeite waard was om de 20 km grindweg te rijden om het te bekijken. De rit ernaartoe was erg interessant met veel zandduinen en zoutmeren, sommige waren zelfs roze, onderweg.

Er is een rustieke kampeerplaats vlakbij het strand die een favoriete plek is onder enthousiaste surfers. De golven waren die dag niet hoog, maar het was toch een prachtige plek om te zien. Terugkerend naar het asfalt, zetten we onze reis voort naar Ceduna en het einde van ons Nullarbor-avontuur, nog een punt van onze bucket list afgevinkt.

Hoewel de rit lang is, zijn er genoeg interessante plekken en ook enkele vreemde dingen om op te letten tijdens je oversteek. Onze favorieten waren:

• The Nullarbor Links – de langste golfbaan ter wereld.

Het is een 18-holes golfbaan die begint in Kalgoorlie en eindigt in Ceduna. De holes hebben interessante namen en veel van de tee’s bevinden zich bij de wegstations onderweg.

• Versierde bomen

In ware outback Australische traditie zijn er speciale bomen langs de kant van de weg die versierd zijn met een specifiek thema. Let op de Teddy Bear Trees, Tea Cup Tree, CD-boom, Bra Tree, Underwear Tree en Cooking Pot Tree. Reizigers zijn welkom om hun eigen items aan de bomen toe te voegen. De meeste zijn opgenomen in wikicamps.

• Diersignalen

Er zijn verschillende dierwaarschuwingstekens onderweg. Ons favoriet was het Kamelen, Wombat en Kangaroo-tekens.

• RFDS Noodlandingsbanen

Delen van de snelweg zijn aangeduid als noodlandingsbanen voor de RFDS. Er zijn borden en wegmarkeringen om je te informeren waar ze zich bevinden. Je mag niet stoppen in deze gebieden.

Kruisen over de Nullarbor Plains is een avontuur op zich en zeker de moeite waard. Het is iets wat we nog eens zouden doen, hoewel misschien in het walvisseizoen en zonder wind de volgende keer.

Wil je gemakkelijk kampeerplaatsen en attracties langs de Nullarbor vinden? Download de gratis CamperMate-app